Większość wytworów naszej cywilizacji powstaje przez łączenie materiałów, które pozornie nie powinny się z sobą łączyć. Jedną z najbardziej rozpowszechnionych metod uzyskiwania takich połączeń jest zgrzewanie doczołowe. Jest to jednakże nazwa bardzo ogólna, gdyż istnieje trzy podstawowe, różne sposoby takiego zgrzewania: zwarciowe, iskrowe i tarciowe.

Warto zatem poświęcić kilka słów na odkrycie tego, co kryje się za tymi pozornie skomplikowanymi pojęciami.
Pierwsze z nich będące w szerszej definicji zgrzewaniem oporowym, to permanentne połączenie dwóch dociśniętych przedmiotów na ich powierzchni stycznej otrzymywane poprzez nagrzanie, a następnie odkształcenie (w odpowiedniej temperaturze) tych obszarów. Niezbędne jest tutaj wcześniejsze oczyszczenie i przyleganie powierzchni styku zgrzewanych przedmiotów.
Kolejna forma – zgrzewanie doczołowe iskrowe – również pozwala na trwałe łączenie elementów i również w szerszej definicji określa się je jako zgrzewanie oporowe. Różnica polega na fakcie, że opróćz nagrzania powierzchni, należy doprowadzić do wyiskrzenia ciekłego metalu z przestrzenii styku, a następnie zastosować docisk. Wartym odnowania jest tu fakt, że wyiskrzenie usuwa wszelkie pokrywające obszar styku zanieczyszczenia.
Ostatnim na liście jest zgrzewanie tarciowe. Jak wskazuje sama nazwa, stosuje się tutaj tarcie dla łączenia elementów. Bardziej fachowym językiem działania to opisuje się jako proces, w którym wymagane dla połączenia ciepło powstaje na skutek bezpośredniej zmiany energii mechanicznej na energię cieplną poprzez tarcie obszaru styku przedmiotów zgrzewanych.

Każda z powyższych metod posiada pewne odmienne zalety. Pierwsza doskonale sprawdza się dla małych przedmiotów, podczas gdy większe wymagają już zgrzewania iskrowego lub tarciowego. Druga pozwala na mniej staranne przygotowania, gdyż w jej trakcie odbywa się czyszczenie powierzchni styku, minusem są jednak niebezpieczne snopy iskier. Ostatnia – tarciowa – pozwala na uzyskiwanie skomplikowanych kształtów, i łączenie materiałów trudnych.